آی جی ام با یک ایده ساده شکل گرفت؛ پژوهش در مسیر ساختن فضایی برای دیده شدن و شنیده شدن موسیقی دانانی که بیرون از جریان رسمی فعالیت می کردند و در ابتدا نه یک نهاد بود، نه لیبل، نه حتی یک مجله. فقط یک گفت و گو بود میان آدم هایی که می خواستند راه خودشان را بسازند.
کم کم این فضا بزرگ تر شد و به یک شبکه زنده تبدیل شد؛ شبکه ای از هنرمندان، همکاران، برگزارکنندگان و مخاطبان که بر پایه اعتماد و همکاری شکل گرفته است. آی جی ام ساختار خشک و سلسله مراتبی ندارد. انعطاف پذیر است، در حرکت است و با شرایط سازگار می شود.
این پلتفرم از موسیقی دانان مستقلی حمایت می کند که بیرون از قالب های رایج تولید و پخش کار می کنند. از انتشار آثار گرفته تا اجراهای صمیمی، فضاهای غیر رسمی، فعالیت های آنلاین و جلسات همکاری که از دل مواجهه های واقعی شکل می گیرند.
آی جی ام با اندازه یا بودجه تعریف نمی شود. با حرکت تعریف می شود. با سازگاری. با این باور که موسیقی مستقل می تواند مسیر خودش را بسازد.
آی جی ام ریشه در ایران دارد، اما نگاهش فراتر از مرزهاست و میان تجربه های محلی و گفت و گوهای گسترده تر درباره استقلال و زیست خلاقانه پل می زند.
بله، وبسایت IGM به درگاه مستقیم پی پینگ متصل می باشد.
بله، تیم آی جی ام با داشتن اینماد به صورت کاملا قانونی فعالیت می کند.
خیر، لطفا در انتخاب خود دقت فرمایید.
از طریق پست الکترونیکی و پیامک اطلاع رسانی میشود.
بله، شما با یک بار شارژ کیف پول خود میتوانید خرید های خود را انجام دهید.
تولید
توزیع
ترویج
مجله IGM از آغاز، پروژه ای پژوهشی و آموزشی در حوزه موسیقی مستقل بود؛ تلاشی برای فهم فرایندهای خلاقه و شناخت بسترهای آلترناتیو تولید و ارائه موسیقی در شرایط فرهنگی و اجتماعی نامتعارف.
این مسیر، در اصل نه از سر نمایش، بلکه به منظور یادگیری و کشف عمیق تر شکل گرفت.
به تدریج، این تجربه پژوهشی به مرحله ای از بلوغ فکری و عملی رسید؛ جایی که یادگیری جمعی به درک ضرورت شکل دهی به راه حل های خلاقانه و جایگزین در مواجهه با دشواری های جاری موسیقی مستقل، به ویژه در شرایط امروز، انجامید.
در طول این فرآیند، IGM بستری فراهم ساخت تا آثار موسیقی مستقل مجال دیده شدن یابند، اجراهای زنده تحقق پیدا کنند، شبکه ای واقعی از هنرمندان شکل گیرد و روابطی مبتنی بر اعتماد و همکاری جایگزین ساختارهای رسمی شود.
پویایی این تجربه اجتماعی، نهایتا منجر به شکل گیری ایده «کلاب آی جی ام – باش گاه هنر» شد؛ ساختاری که به منزله تداوم همان مسیر یادگیری، این بار با سازمان دهی و انسجام نهادی بیشتر، فعالیت خود را ادامه می دهد.
آی جی ام فعالیت خود را با عنوان Iranian Guitarists Magazine آغاز کرد؛ رسانهای مستقل که با تمرکز بر گیتاریستها، گروههای موسیقی و صحنههای موسیقی ایران شکل گرفت. هدف اولیهٔ این پروژه تولید و انتشار محتوای تخصصی، مستندسازی فعالیتهای موسیقایی، معرفی هنرمندان و ایجاد بستری رسانهای برای بخشی از جامعهٔ موسیقی بود که معمولاً دسترسی محدودی به رسانههای جریان اصلی داشت. با گذشت زمان، آیجیام از قالب یک مجله فراتر رفت. تعامل مستمر با موزیسینها، مدرسین، برگزارکنندگان رویدادها، صدابرداران، طراحان و دیگر کنشگران موسیقی، بهتدریج شبکهای از همکاریها و روابط حرفهای را شکل داد که کارکردی فراتر از یک رسانه داشت. آنچه در ابتدا یک پروژهٔ رسانهای بود، به بستری برای تبادل دانش، توسعهٔ ارتباطات، شکلگیری پروژههای مشترک و حمایت از فعالیتهای مستقل موسیقایی تبدیل شد.
خاستگاه این شبکه به «پروژهٔ آیجیام» بازمیگردد؛ پروژهای بلندمدت که حاصل بیش از یک دهه پژوهش، مشاهدهٔ میدانی و مشارکت مستقیم در میان جامعهٔ گیتاریستها و صحنههای موسیقی ایران است. این پروژه را میتوان در پیوند با رویکردهای اتواتنوگرافیک (Autoethnography) و پژوهش مشارکتی در حوزهٔ اتنوموزیکولوژی درک کرد؛ رویکردی که در آن تجربهٔ زیسته، مشاهده و مشارکت اجتماعی به منابع اصلی شناخت تبدیل میشوند (Anderson, 2006).
تجربهٔ حاصل از این سالها نشان داد که گیتاریستهای ایران را نمیتوان صرفاً مجموعهای از نوازندگان منفرد دانست. آنان بخشی از یک محیط فرهنگی گستردهاند که در آن دانش، مهارت، تجربه، منابع و سرمایهٔ اجتماعی بهصورت مستمر میان افراد و گروهها در گردش است. از همین رو، مفهوم Milieu بهعنوان یکی از مفاهیم محوری آیجیام انتخاب شده است.
در ادبیات مطالعات فرهنگی و جامعهشناسی موسیقی، شبکههای موسیقایی صرفاً مجموعهای از افراد نیستند، بلکه از خلال روابط، همکاریها، شیوههای یادگیری و تجربههای مشترک شکل میگیرند (Wenger, 1998). همچنین مفهوم «صحنهٔ موسیقی» (Music Scene) بر همین بسترهای اجتماعی و فرهنگی تأکید میکند؛ فضاهایی که در آن تولید، اجرا، آموزش و گردش موسیقی بهصورت جمعی سازمان مییابد (Bennett & Peterson, 2004).
در همین معنا، آیجیام تلاشی است برای شناسایی، مستندسازی و تقویت محیط فرهنگی گیتاریستهای ایران؛ محیطی که از خلال آموزش، اجرا، تولید، همکاری و تبادل تجربه به حیات خود ادامه میدهد.
رسانه، آرشیو و بستر انتشار محتوای تخصصی شامل مصاحبهها، مقالات، نقدها، گزارشها و مستندسازی فعالیتهای جامعهٔ گیتار ایران.
تولید و انتشار اجراهای زنده، سشنهای موسیقایی و محتوای دیداریـشنیداری.
حمایت، هماهنگی و توسعهٔ اجراها، کنسرتها و رویدادهای موسیقایی.
بخش آموزشی آیجیام با تمرکز بر انتقال دانش، مهارت و تجربه میان نسلهای مختلف موزیسینها.
بازار تخصصی خرید، فروش و تبادل ساز، تجهیزات و خدمات مرتبط با موسیقی.
طراحی و اجرای سفرها، تورها، اقامتهای هنری و برنامههای موسیقایی با رویکرد فرهنگی، آموزشی و پژوهشی.
بخش عضویت ویژهٔ آیجیام و بستری برای دسترسی به خدمات، امکانات و فرصتهای اختصاصی شبکه.
حمایت از تولید، انتشار و توزیع آثار موسیقایی مستقل.
هستهٔ اجرایی و شبکهٔ همکاران آیجیام که توسعه و پیشبرد فعالیتهای پروژه را بر عهده دارند.
باش گاه هنر
این بخشها در کنار یکدیگر ساختاری را شکل میدهند که فراتر از یک رسانه، آموزشگاه، ناشر یا برگزارکنندهٔ رویداد عمل میکند. آیجیام در پی ایجاد و تقویت اکوسیستمی است که بتواند ظرفیتهای پراکندهٔ جامعهٔ گیتار ایران را به یکدیگر متصل کند، امکان همکاری و تبادل دانش را فراهم آورد و به مستندسازی حافظهٔ فرهنگی این جامعه یاری رساند.
آیجیام از یک مجله آغاز شد؛ اما امروز به شبکهای فرهنگی و حرفهای تبدیل شده است که پژوهش، آموزش، تولید، اجرا، مستندسازی و توسعهٔ جامعهٔ موسیقی را در کنار یکدیگر قرار میدهد.
در این معنا، آیجیام را میتوان نمونهای از گذار «از پژوهش به عمل» دانست؛ پروژهای که از مشاهده و مطالعهٔ یک جامعهٔ موسیقایی آغاز شد و به ایجاد زیرساختهایی برای تقویت همان جامعه انجامید.
Anderson, L. (2006). Analytic Autoethnography. Journal of Contemporary Ethnography, 35(4), 373–395.
Bennett, A., & Peterson, R. A. (2004). Music Scenes: Local, Translocal and Virtual. Vanderbilt University Press.
Wenger, E. (1998). Communities of Practice: Learning, Meaning, and Identity. Cambridge University Press.
