۳۱ سال پیش، جو ستریانی آلبومی منتشر کرد که با بخش بزرگی از تصویری که تا آن زمان از او شکل گرفته بود فاصله داشت.
آلبوم «جو ستریانی» در اکتبر ۱۹۹۵ منتشر شد؛ اثری بلوزمحورتر، خام‌تر و بداهه‌محورتر که در آن ستریانی آگاهانه از حجم افکت‌ها و تولید صیقلی آثار قبلی فاصله گرفت.
تهیه‌کنندگی آلبوم را گلین جانز بر عهده داشت؛ تهیه‌کننده و مهندس صدایی که سابقه همکاری با رولینگ استونز، هو، لد زپلین و اریک کلپتن را در کارنامه داشت. رویکرد جانز برای این آلبوم ساده بود: به‌جای ساختن جهانی از لایه‌های متعدد گیتار و افکت، صدای خود نوازنده و تعامل او با یک گروه واقعی در مرکز قرار بگیرد.
جانز از ستریانی خواست بخش زیادی از پدال‌ها و تجهیزات همیشگی‌اش را کنار بگذارد و تا حد ممکن مستقیم به آمپ متصل شود. بخش اصلی قطعات نیز با نیتن ایست در باس، مانو کاتچه در درامز و اندی فِروِدِر لو در گیتار شکل گرفت.
نتیجه، یکی از متفاوت‌ترین آلبوم‌های کارنامه ستریانی بود؛ موسیقی‌ای که به‌جای تأکید دائمی بر نمایش تکنیک، فضای بیشتری برای گروو، بداهه، دینامیک و واکنش لحظه‌ای نوازندگان باقی می‌گذاشت.
COOL #9
یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این رویکرد، قطعه «کول شماره ۹» است.
ستریانی این قطعه را یکی از آثار موردعلاقه خود در آلبوم و به‌نوعی یکی از قطعات محوری آن معرفی کرده است. او هنگام شکل‌دادن به بخش‌های مختلف سولوی قطعه، شخصیت‌های موسیقایی متفاوتی را در ذهن داشته؛ از جان کولترین تا جیمی هندریکس.
اینجا تکنیک هنوز کاملاً حاضر است، اما دیگر هدف نهایی نیست. جمله‌بندی، مکث، گروو و رنگ صدا به‌اندازه سرعت و مهارت نوازندگی اهمیت پیدا می‌کنند.
THE SOUND OF LESS
فلسفه این دوره از نوازندگی ستریانی را شاید هیچ جمله‌ای بهتر از گفته خود او خلاصه نکند:
«هیچ‌چیز به‌اندازه نبودن افکت‌ها، حضور واقعی صدا را تقویت نمی‌کند.»
برای نوازنده‌ای که بخش مهمی از شهرتش با صدای بزرگ، افکت‌ها و امکانات گسترده گیتار الکتریک شکل گرفته بود، این آلبوم یک عقب‌نشینی نبود؛ یک آزمایش بود: اگر بخش بزرگی از این امکانات حذف شوند، چه چیزی باقی می‌ماند؟
پاسخ آلبوم «جو ستریانی» روشن است:
خود نوازنده، قطعه، گروو و احساس.
